Życie cudem jest - De Su (nuty pdf)

,,Życie cudem jest", muz. Robert Janson, sł. Małgorzata Pruszyńska, wyk. De Su

 

Jedna z wokalistek zespołu, Beata Kacprzyk, tak opowiada o powstaniu utworu: „Piosenka «Życie cudem jest» powstała podczas nagrywania pierwszej płyty zespołu, po pierwszym rewelacyjnym, moim (i nie tylko moim) zdaniem, materiale na płytę nagranym ze śp. Sławkiem Kulpowiczem i śp. Sebastianem Olko, który jednak nie ujrzał światła dziennego, ponieważ - jak na tamte czasy - okazał się zbyt wywrotowy (była to mieszanka soulu, jazzu i popu z elementami world music). Marek Kościkiewicz zdecydował, że po prawie 12 miesiącach tworzenia materiału w studio, które dał nam za free, przeplatanych dyskusjami o życiu i muzyce, materiał ten ostatecznie nie zostanie wydany. Tak więc zanim doszło do spotkania z Robertem Jansonem, zdążyłyśmy już poznać smak porażki, ale wciąż nie traciłyśmy hartu ducha i wiary, że na pewno przyjdzie taki czas, że wreszcie się uda.

To były czasy, kiedy śpiewałyśmy chórki dla różnych zespołów, w tym również dla De Mono i Varius Manx i podczas trasy koncertowej Abrasax, któregoś ranka w autokarze, pomiędzy drugim śniadaniem na stacji benzynowej a obiadem, Robert Janson rzucił lekko: «dziewczyny, jak chcecie to ja wam mogę napisać płytę». I tak to się zaczęło. Odwiedzałyśmy Roberta w mieszkaniu na Saskiej Kępie i słuchałyśmy jak siedzi z gitarą i śpiewa «po norwesku» kolejne melodie, które spływały na niego jak z nieba... Kiedy już nagrałyśmy cały materiał na płytę, miałyśmy duży dylemat którą piosenkę wybrać na nasz pierwszy singiel, ponieważ co druga piosenka Roberta Jansona była potencjalnym hitem, ale przyszedł Marek Kościkiewicz i zawyrokował: ‘musi być «Życie cudem jest». To będzie hit! A Ty Berta (to była moja ówczesna ksywa, która została mi do dziś) w tych zwrotkach brzmisz jak Des'ree’. Potem reżyser teledysku Janusz Kołodrubiec wpadł na pomysł, żeby każda z nas otwierała buzię w każdym takcie piosenki, bo dla widza nie ma to przecież znaczenia która z nas śpiewa podstawową linię melodyczną. Zaowocowało to lekką dezorientacją – która z nas tak naprawdę ją śpiewa? Ale dla mnie wówczas, jak i teraz, nie miało to żadnego znaczenia.”