The Second Waltz (from Jazz Suite No. 2) (Walc nr 2 z Suity Jazzowej) - Dmitri Shostakovich (D. Szostakowicz) - Andre Rieu Orchestra (nuty pdf)

- To jest utwór genialny, utwór, który łączy wszystkie gatunki muzyczne - zachwala dziennikarz muzyczny Pawel Sztompke. Przypomina, że Szostakowicz napisał ten utwór z myślą o orkiestrze jazzowej, która tuż przed wybuchem II wojny światowej powstała w ZSRR. Fragment tego utworu jest wykorzystany w słynnym filmie "Oczy szeroko zamknięte".

Niewielu było kompozytorów, których losy byłyby tak skomplikowane i niejednoznaczne jak Dymitra Szostakowicza. Niełatwo było być genialnym, nowatorskim i awangardowym twórcą w Związku Radzieckim. Twórczość Szostakowicza to ciągłe balansowanie pomiędzy utworami pisanymi zgodnie z doktryną socjalistyczną, zrozumiałych „dla ludu” i dziełami nowoczesnymi, tworzonymi zgodnie z sumieniem i indywidualnym stylem kompozytora, ale często przeznaczonymi „do szuflady”. Trudno w tak krótkim tekście choćby zarysować dzieje kompozytora, który co i rusz z piedestału uwielbienia spadał w najgłębsze doliny krytyki, a wręcz pogardy. Postać Szostakowicza, który z jednej strony doświadczał represji z rąk komunistycznej władzy, z drugiej był przez tę samą władzę, ze Stalinem na czele, hołubiony, do dziś jest niezwykle kontrowersyjna. Ocena jego twórczości też bywa kością niezgody wśród badaczy i muzyków, jednak nikt nie zaprzecza dziś, że Dymitr Szostakowicz jest jednym z najważniejszych kompozytorów XX wieku i z pewnością jednym z największych symfoników w historii muzyki. Jego 15 symfonii odzwierciedla w pewnym sensie zmiany jakie zachodziły w jego twórczości w zależności od sytuacji politycznej. Natomiast muzyka kameralna, z 15 kwartetami smyczkowymi, była polem do realizacji nowatorskich idei i wyrażania najgłębszych osobistych emocji, bez presji ze strony władzy.

W twórczości Szostakowicza znajdziemy też cały szereg dzieł o lżejszym charakterze, szczególnie muzyki filmowej. Niektórym swoim tematom filmowym kompozytor dawał nowe życie, włączając je do innych dzieł. Tak jest też w przypadku II Suity jazzowej, której materiał w większości został zaczerpnięty z wcześniejszych utworów scenicznych i filmowych. Co ciekawe jednak, właściwy tytuł tego dzieła to Suita na orkiestrę, co zresztą wyjaśnia brak rzeczywistych odniesień do muzyki jazzowej. Przez wiele lat była ona utożsamiana z zaginioną w 1938 r. Suitą jazzową i pod takim tytułem nagrana na płycie Shostakovich: The Jazz Album, która stała się prawdziwym hitem. Dzięki temu nagraniu drugi walc z tego 8-częściowego cyklu zrobił światową karierę m.in. dzięki filmowi Stanleya Kubricka Oczy szeroko zamknięte. Siła przyzwyczajenia jest tak wielka, że pomimo potwierdzonych badań na temat pochodzenia Suity na orkiestrę (po 1956 r.) i odnalezienia pod koniec lat 90. właściwej II Suity jazzowej, to pierwsze dzieło do dziś funkcjonuje pod starym, błędnym w gruncie rzeczy, tytułem.